Andrew Hamilton: Od Hetytów do młodoturków. Europejskie oblicze Turcji

Słowo wstępne

Islamska Turcja, która nadal może być włączona do Europy przez „zachodnią” klasę przywódczą, ostatnio wypadła z  jej łask z powodu zauważonego braku służalczości wobec Izraela – odejścia od historycznej normy. [ mowa o wydarzeniach z 31 maja 2010 roku na Morzu Śródziemnym, u brzegów Palestyny, gdy komandosi izraelscy w ramach akcji pod kryptonimem „Operacja Morska Bryza” dokonali abordażu i zabili 9 obywateli tureckich na jednym ze statków  płynących z pomocą humanitarną do palestyńskiej Strefy Gazy w ramach tzw. „Pokojowej Flotylli”. – przyp. Tłum.].

Turcja uznała prawno-politycznie Izrael jako nowe państwo, krótko po jego powstaniu, a izraelski Mossad przy bezpośredniej współpracy tureckiej głęboko spenetrował Narodową Służbę Bezpieczeństwa Turcji [Milli Emniyet Hizmeti – MEH, znaną też jako MAH; turecka służba wywiadowcza istniejącą w latach 1926-1965, wspierana przez CIA, przekształcona następnie w MIT –  Millî İstihbarat Teşkilâtı, Narodową Organizację Wywiadowczą Turcji. – przyp. Tłum.]. Rozgrywanie Turcji było częścią izraelskiej strategii “peryferii” tudzież “trójkąta”, która polegała także na utrzymywaniu podobnych realcji z Kurdami (rozrzuconymi na terytorium Iraku, Iranu, Turcji, Syrii, Armenii i Rosji) i Irańczykami, aż do Rewolucji Islamskiej 1979 roku (Żydzi trenowali m.in. oddziały SAVAK, sekretną policję Szaha Iranu).

Z powodu tego, że wszyscy ci ludzie byli mniej lub bardziej pod względem rasowym Indo-Europejczykami łatwo zostali wykorzystani przez Żydów w ich nieskończenie krwawych planach wobec Arabów.

Pochodzenie ludów tureckich

Określenie „Turek” zostało po raz pierwszy użyte przez Chińczyków dla oznaczenia koczowniczego ludu, który kontrolował olbrzymią powierzchnię od granic Mongolii do brzegów Morza Czarnego, aż do roku 924. Turków znajdziemy dziś w Turcji, Kazachstanie, Uzbekistanie, Turkmenistanie, Kirgistanie, Azerbejdżanie oraz w chińskiej prowincji Turkiestan Wschodni (Xinjiang, Ujgurski Region Autonomiczny, Ujguristan). Ich kultura oraz wygląd fizyczny różnią się od siebie w zależności od lokalnej specyfiki i etnicznej domieszki. Jedyne podobieństwa pomiędzy nimi są natury religijnej i lingwistycznej: praktycznie wszyscy Turcy są muzułmanami, a tureckie języki należą do (nie-indoeuropejskiej) ałtajskiej grupy językowej, występującej w zachodniej i centralnej Azji. W 1980 roku populacja Turków sięgała 73 milionów. Obok Turcji największa populacja turecka na świecie zamieszkuje obecnie Niemcy. Bułgaria, Francja, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Holandia, i Austria również zaliczają się do pierwszej dziesiątki krajów z największymi tureckimi mniejszościami.

W swej książce „Rasa” (1974) John R. Baker sklasyfikował Turków (Turanidów) z Centralnej Azji – ludzi, którzy okupują, „olbrzymie terytorium, rozciągające się od brzegów Morza Kaspijskiego do granic Mongolii” – jako hybrydową rasę powstałą poprzez połączenie dwóch geograficznych grup rasowych (europeidalnej i mongoidalnej), za czym szły dalej  także małżeństwa w obrębie własnej rodziny, pokolenie za pokoleniem. Od czasu gdy pierwiastek europeidalny zaczął dominować w fizjonomii Turków, przypuszczalnie ponieważ oryginalna populacja zawierała małżeństwa w ramach rodziny częściej z Europeidami niż z osobnikami o cechach mongoidalnych, Baker sklasyfikował nawet Turanów z Centralnej Azji jako sub-rasę Europidów. Pisał, że „element mongoidalny w ich cechach rasowych staję się stopniowo coraz mniej dostrzegalny im bliżej zachodnich granic zajmowanego przez tę grupę terytorium”.

Nowa Anatolia jako Dar al-Islam (Ziemia Islamu)

Turcja służyła dawniej jako pomost między Azją a Europą dla wędrówek wielu ludów. Główną historyczną ludność zamieszkującą jej terytorium stanowili posługujący się językiem indo-europejskim Hetyci, którzy opanowali ten region około 1900 r. p.n.e. Podbili oni wcześniejszych mieszkańców mówiących nie-indoeuropejskim aglutynacyjnym językiem. Nieco później antyczni Grecy osiedlili się wzdłuż egejskich wybrzeży Anatolii. Półwysep następnie przypadł w udziale indoeuropejskim Persom i Rzymianom. Dzisiejsza Turcja ukształtowała się jako niegdysiejszy rdzeń tysiącletniego Bizancjum albo wschodniego Imperium Rzymskiego (395-1453). Bitwa pod Manzikertem (sierpień 1071 r.) była punktem zwrotnym w  historii wschodniego Imperium Rzymskiego. Najazd Turków Seldżuckich jaki nastąpił w wyniku porażki armii bizantyjskiej spowodował w szybkim czasie ich rozlanie się na dużych połaciach Azji Mniejszej. Nowopowstałe Imperium Seldżuków podzieliło się na niepodległe państewka około 1100 roku. W następnym wieku zostały one najechane przez mongolskie hordy Czyngis-Chana. Po tym jak mongolska fala oddaliła się, Turcy Osmańscy zakończyli polityczną egzystencję Bizancjum w 1453 roku, ustanawiając w jego miejsce Imperium Osmańskie, które ostatecznie rozpadło się wraz z końcem pierwszej wojny światowej. U szczytu swojej potęgi imperium to rozciągało się od terenów Bliskiego Wschodu po północną Afrykę i Południowo-Wschodnią Europę. Turcy, którzy podbili Anatolię byli koczowniczymi pasterzami. Pomimo, że ich przybycie pozostawiło po sobie trwały i do dziś ugruntowany wpływ językowy, religijny i kulturowy na region, ich liczby były niewystarczające aby całkowicie zmienić genetyczny wizerunek podbitej anatolijskiej ludności.

 Warto w tym miejscu nadmienić, że interesujący cykl transferów ludnościowych nastąpił w pierwszych dekadach XX wieku, podnosząc w regionie anatolijskim udział ludności mówiącej językiem tureckim z 55% do 80%. Migracje populacyjne objęły przymusowe wysiedlenia dużych grup greckiej i ormiańskiej mniejszości narodowej oraz sprowadzenie i osiedlanie tureckich i nie-tureckich skupisk ludności muzułmańskiej z terenów dawnego Imperium Osmańskiego. Jeszcze w dekadzie 1989-2000 osiedlono dodatkowo około 300 tys. muzułmanów. Ludobójstwo 1,5 miliona Ormian dokonane przez Turków w latach 1915-1917 również wpłynęło znacząco na kompleksową strukturę ludności w regionie.

W wydanym w 1985 roku  „Słowniku antropologicznym” Roger Pearson napisał, że Turcy są „dzisiaj wchłonięci przez kaukazoidalną ludność Anatolii”. Przez słowo „kaukazoidalna” miał na myśli geograficzną rasę Europidów „zwyczajowo dzielącą się na podgrupy: nordycką lub północno-europejską, wschodnio-bałtycką lub północno-wschodnią-europejską, śródziemnomorską, atlanto-śródziemnomorską, alpejską, dynarską, armenoidalną, indo-irańską itd. Kaukazoidzi charakteryzują się ogólnie jasną skórą, wąską lub średnio-szeroką twarzą, wysokim mostkiem nosa i nieobecnością prognatyzmu”.

Antropolog fizyczny Carleton Coon, publikując w latach 60-tych XX wieku swoje badania naukowe, używał ludności Turcji jako zasadniczą ilustrację „rozmijania się cech rasowych z miejscową kulturą”. Zgodnie z Coonem, Turcy byli praktycznie nie do odróżnienia fizycznie od Greków, oprócz posiadania mniejszej ilości tkanki tłuszczowej i nieco większych, dłuższych twarzy.  Różnice fizjonomiczne lokalnej ludności przesuwały się ewidentnie z zachodu w kierunku wschodnim: najjaśniejsze odcienie skóry można było zobaczyć u egejskich wybrzeży Turcji, a występowalność błękitnych oczu wśród zachodnich Turków sięgała 85 procent. W czasie ich przybycia do Azji Mniejszej w XIII wieku, otomańscy Turcy byli „nieliczną grupa jeźdźców w liczbie wahającej się pomiędzy 400 i 2,000 tys. przybyszów – resztki koczowniczego plemienia wypchniętego z Azji Środkowej przez Mongołów”. Przybyli bez kobiet, i zaczęli zawierać małżeństwa w obrębie swoich rodzin ze stosunkowo licznymi kaukazoidalnymi Grekami, Ormianami, Kurdami i niewielką grupą Turków Seldżuckich i Turkmenów, którzy również zasiedlili Anatolię.

            Coon konkludował: „Turcy dziś są głównie Kaukazoidami. W wymiarach ciała, wyglądzie zewnętrznym, posiadanych grupach krwi, Turcy zamieszkujący dziś skrawek południowej Europy i Anatolię, są zaledwie cieniem swojego mongolskiego pochodzenia”.

Post-Hetyci stają się Euro-Turanami

Wykorzystując genetykę populacyjną, L. L. Cavalli-Sforza i inni autorzy doszli do takich samych wniosków w pracy „Historia i geografia ludzkich genów” (1994): „Na podstawie obecnej wiedzy, Turcy wydają się być stosunkowo mało skuteczni w zaznaczeniu swojej genetycznej obecności, nawet gdy okupowali całą dzisiejszą Turcję, przychodząc ze wschodu”.

Powodem tego jest to, że niedawne historyczne migracje ludów – przynajmniej przed nadejściem współczesnych nam oficjalnych form polityki niszczenia i zastępowania ludności białej na jej rodzimych terenach – mogły mieć niewykrywalny genetycznie wpływ, gdy gęstość ludności miejscowej (wcześniejszych mieszkańców) była wysoka, a armie najeźdźców były niewielkie:

„Kiedy mobilność (pasterskich, nomadycznych ludów) staje się bardzo wysoka, szansa znaczącego wpłynięcia na lokalną pulę genów zajmowanych krajów maleje drastycznie. Małe i dobrze zorganizowane armie mogą szybko podbić duże państwa, ale najeźdźcy nie mają dość czasu by rozmnożyć się na tyle by wpłynąć na miejscową bazę genetyczną w sposób dostrzegalny, zwłaszcza jeśli dotyczy to krain wysoko rozwiniętych rolniczo i mających wysoką gęstość ogólnego zaludnienia. Szansa wpłynięcia na zmianę lokalnej kultury i języka jest w takich wypadkach znacznie większa niż w przypadku genów. Potężna elita zdobywców może – nawet jeśli stanowi absolutną mniejszość – narzucić swoją władzę, a wraz z nią język i obyczaje, innymi słowy hegemonię kulturową, ale jest zdecydowanie ograniczona w ekspansji genetycznej”.

Pewną analogię stanowi też przykład Węgier: „Nawet w przypadku inwazji Madziarów (koczowniczy lud pół-turecki, posługujący się językiem ugrofińskim) na terytorium Węgier, która była na pewno większej wagi demograficznej niż turecka ekspansja, a szło z nią w parze osadnictwo, jest niezwykle trudno znaleźć określone genetyczne ślady, które okazują się istnieć na granicy wykrywalności”.

Podsumowując, język turecki i religia muzułmańska nałożone zostały na ludność w przeważającej mierze pochodzenia indoeuropejskiego, posługującą się z reguły greką – oficjalnym językiem Imperium Bizantyjskiego. Pod względem rasowym i genetycznym Turcy anatolijscy są spokrewnieni z innymi białymi ludami. Różnice są w większości natury kulturowej, lingwistycznej i religijnej. Wskazać przy tym należy, że omawiany tutaj region ma złożoną ogólną strukturę populacji, sięgającą kilka tysięcy lat wstecz i wymaga dalszego badania. Dziś wszakże obraz biologiczny staję się w sposób nieunikniony najbardziej wyrazistym dowodem.

Tłumaczenie: M. A.

*Tytuł i śródtytuły pochodzą od tłumacza

Źródło: http://www.counter-currents.com

130813_flagmap

2 komentarze

  1. Jakob Skrzypski

    Nie zapominajmy o Tuwinczykach podazajacych sciezka lamaizmu (buddyzmu tybetanskiego), Altajczykach, szamanistycznych Jakutach czy prawoslawnych Gagauzach.

  2. narodowy agrarysta

    Nie ma czegoś takiego jak rasa europejska.

Dodaj komentarz