Bartosz Bekier: Tożsamość i tradycja kontra McŚwiat. Wywiad dla Regnum.ru [POL/RUS]

Przedstawiamy Państwu fragment wywiadu z redaktorem naczelnym Xportalu Bartoszem Bekierem, który odpowiedział na pytania portalu rosyjskiej agencji informacyjnej Regnum.ru [LINK do wywiadu]

(…)

Co sądzicie o sytuacji w Syrii i na Ukrainie?

Obydwie sytuacje różnią się od siebie znacząco jeśli chodzi o szczegółowe tło wybuchu tych konfliktów zbrojnych, jednak patrząc na sprawę globalnie, Syria i Ukraina miały nieszczęście stać się areną współczesnej konfrontacji mocarstw. W obydwu przypadkach mamy do czynienia z klasycznym przykładem wojen zastępczych (ang. proxy warfare), ograniczonych do zdefiniowanej przestrzeni lokalnej (ang. theater warfare), oraz działaniami hybrydowymi, dezinformacyjnymi i operacjami pod fałszywą flagą, co czyni te konflikty wojnami IV generacji. Sądzę, że Polska i kraje Europy Środkowej nie powinny dać się wciągnąć w wojny o nieswoje interesy, lecz stworzyć środkowoeuropejską przestrzeń neutralną, oraz doskonalić swój potencjał radzenia sobie z wyzwaniami stojącymi przed polityką bezpieczeństwa w XXI wieku. Na łamach czasopisma Xportal.pl opisujemy większość współczesnych konfliktów zbrojnych, w przypadku Syrii i Noworosji byliśmy też na miejscu, ażeby bezpośrednio wsłuchać się w narrację tych stron konfliktu, które Zachód demonizował. Już w 2013 roku nadawaliśmy z Syrii ostrzeżenia na temat popieranych wówczas przez Zachód band salafickich dżihadystów pustoszących kraj, w 2014 roku alarmowaliśmy na temat finansowanego przez Berlin, Brukselę i Waszyngton neobanderyzmu na Placu Niezależności w Kijowie, kilka miesięcy później byliśmy świadkami zbrodni wojennych popełnianych przez wojska ukraińskie w ramach tzw. ATO w Donbasie. Obnażamy hipokryzję światowego systemu liberalnego, z epicentrum w USA, oraz odrzucamy dominację atlantyzmu w przestrzeni geopolitycznej, ekonomicznej i kulturowej.

Jak postrzegacie wyjście z rosyjsko-europejskiego impasu sankcji?

Wojna ekonomiczna między Europą Środkową i Rosją leży przede wszystkim w interesie Zachodu, zaś kluczowym elementem przełamania tej chorej sytuacji, jest świadomość elit polskich i rosyjskich. Na długo przed wybuchem wojny na Ukrainie Moskwa próbowała „karać” stronę polską różnego rodzaju sankcjami i złośliwostkami ekonomicznymi, natomiast dzisiaj Polska próbuje „wykorzystywać” forum UE do ukarania Rosji – choć decyzje zapadają oczywiście gdzie indziej. Tymczasem pogłębia się zależność Polski względem potęgi gospodarczej Berlina, co wyraża się chociażby w strukturze naszych zagranicznych obrotów handlowych. Zarówno elity polskie, jak i rosyjskie powinny wreszcie zrozumieć, że w naszym obopólnym interesie są poprawne stosunki handlowe między Polską i Rosją. Inne kraje Europy Środkowej wydają się dostrzegać nieadekwatność sankcji, ale jeśli chodzi o nasz region, to zdanie Polski, z uwagi na jej wielkość i potencjał demograficzny, jest tutaj kluczowe. W Moskwie natomiast powinni zrozumieć, że nawet jeśli obecnie Polska zdominowana jest przez atlantyzm, to ożywione kontakty gospodarcze Polski ze Wschodem mogą stać się jednym z fundamentów odmienienia tego stanu rzeczy. Obydwie strony powinny zabiegać o naprawę tej sytuacji i wyjście z impasu.

Co sądzicie o relacjach pomiędzy Rosją i Polską?

Na stosunki Polski i Rosji rzutuje cały szereg krzyżujących się interesów, choć przecież już same doświadczenia historyczne zupełnie by wystarczyły, ażeby między Warszawą i Moskwą istniała co najmniej nieufność. Dodatkowym aspektem konfliktującym nasze państwa jest kompletny krach naszego wspólnego sąsiada, Ukrainy, która zamieniła się w to, czym była przez wieki – dryfujący po stepach i dzikich polach piracki statek. Jego załoga robi wiele, ażeby pozyskać Polskę jako sojusznika przeciwko Rosji, tymczasem Waszyngton poklepuje po plecach naszych „jaśniepanów” przekonując, że to wspaniały pomysł. To oczywiście prosta droga do katastrofy dla naszej części Europy. Polska bywa obecnie wykorzystywana w charakterze narzędzia, ale przecież nie musi tak być – zaprzedanych lokajów obcych mocarstw należy deportować, albo przynajmniej usunąć ze stanowisk i wysłać na reedukację. To absolutny warunek sine qua non powrotu Polski do suwerennej polityki zagranicznej. Pierwszym, samodzielnym krokiem Warszawy powinna być normalizacja i zacieśnienie stosunków z Mińskiem, ponieważ Białoruś jest kluczem do polskiej polityki wschodniej opartej na współpracy, a nie konfrontacji. Jeśli Polska udowodni, że nie zamierza z podpuszczenia USA bawić się w podpalacza regionu, stanie się również wiarygodniejszym partnerem dla Czech, Słowacji i Węgier, oraz umocni swoje (wciąż dalekie od realizacji) pretensje do ogrywania roli lidera regionu. Wtedy będzie można wreszcie usiąść do poważnych rozmów z Rosją i włączyć do ich agendy również globalną sytuację Europy Środkowej i Wschodniej. To będą trudne rozmowy, wymagające ustępstw obydwu stron, jednak wbrew pozorom istnieje kilka kwestii, w których Polska i Rosja są naturalnymi sprzymierzeńcami. Weźmy pod uwagę np. status Republiki Litewskiej – niewydolnego, szowinistycznego, zakompleksionego państewka, które za główny sens swojego istnienia, jak mogłoby się wydawać, przyjmuje gnębienie naszych mniejszości – polskiej i rosyjskiej. I to w sytuacji, gdy nawet jej przestrzeni powietrznej bronią polskie myśliwce w ramach misji rotacyjnej. To się musi wreszcie skończyć, leży to w interesie zarówno Polaków, jak i Rosjan. Podobnie jak budowanie normalnych relacji w pasie bałtycko-czarnomorskim, który Amerykanie próbują obecnie przebudować na swój „zderzak” i marchię wschodnią (tzw. „wschodnią flankę NATO”). Nie możemy do tego dopuścić.

„Słowiański świat” – to realizm czy mit?

Efemeryczny mit, ale za to jaki piękny. Podróżując po krajach Słowian Zachodnich, Południowych i Wschodnich czuję, że jestem wśród swoich. Różnice, jakie między nami występują, dodają kolorytu i wzmacniają poczucie słowiańskiego bogactwa kulturowego. Stopień naszego pokrewieństwa, wyrażający się w naszych cechach etnograficznych, kulturowych, antropologicznych, podobieństwach językowych, nie miał jednak zazwyczaj większego przełożenia na politykę, czy tym bardziej geopolitykę. Słowiańszczyzna naznaczona jest szeregiem pęknięć cywilizacyjnych, co już samo w sobie zasiewa wystarczająco dużo nieufności i poczucia obcości – jakby lata wojen i wzajemnych rzezi nie wystarczyły. A my, Słowianie, jesteśmy bardzo pamiętliwi. I mamy tendencję do patrzenia na rzeczywistość w sposób retrospektywny. Nie da się tego całkowicie przezwyciężyć, ale pomyślmy czasem, że dla mieszkańców Zachodu jesteśmy do siebie tak podobni, iż prawie nie do odróżnienia – stąd zresztą częste pomyłki, na które natknął się każdy z nas, kto choć trochę podróżuje. W perspektywie pewnych danych ilościowych i geograficznych, Słowiańszczyzna to prawdziwa, światowa potęga. Ta część świata, która trzyma jednak w garści wskaźniki ekonomiczne zrobi wszystko, żeby nigdy nie doszło do spełnienia jej koszmaru, czyli politycznego i cywilizacyjnego zjednoczenia Słowiańszczyzny. Aby do tego nie dopuścić, wystarczy jednak nasza słowiańska, kłótliwa natura.  Mity mają jednak to do siebie, że choć przez większość czasu istnieją na planie legend, świadomości subwersywnej i nierealnych cudów, czasem, na mgnienie oka, materializują się w określonym kontekście, by odegrać swoją rolę i wpłynąć na bieg dziejów. Najlepsza rzecz, jaka w tej sytuacji mogłaby się nam przydarzyć, to powrót do naszych tożsamości i umocnienie swoich tradycji względem zachodniackiego, liberalnego, zglobalizowanego McŚwiata.

Jaki jest wasz ideał stosunków państwowych pomiędzy Polską i Rosją?

Polska nie należy ani do Wschodu, ani do Zachodu. Gdyby próbować nas jakoś zaklasyfikować, należałoby powiedzieć, że Polacy stanowią orientalny wariant kultury Okcydentu. Jest to sytuacja trudna, ale wynika z niej szereg konsekwencji, również dla stosunków polsko-rosyjskich. Rosja nigdy nie będzie w stanie podporządkować sobie Polski na dłużej niż kilka pokoleń. Jesteśmy na to narodem zbyt dużym, posiadającym zbyt bogate tradycje własnej państwowości, a przede wszystkim zbyt innym. To ważny wniosek, jaki powinni wyciągnąć zarówno niektórzy rosyjscy imperialiści i Eurazjaci, jak i polscy rusofobi, którzy bardziej nienawidzą i boją się Rosji, niż kochają Polskę. Sądzę, że nikt poważny w Rosji nie marzy o podboju Polski, ale nawet najprostsze prawdy należy czasem powtarzać. Podobnie jak należy upominać tych Polaków, którzy próbując poprawić stosunki z Rosją przyjmują Waszą percepcję historyczną i geopolityczną, balansując na krawędzi zdrady narodowej i w konsekwencji bardziej szkodząc, niż pomagając. U siebie macie podobny problem, choć mniej marginalny, z tymi, którzy chcą być bardziej „zachodni”, niż Zachód. To wszystko są patologie. Idealne relacje między Polską, a Rosją, to podejście pozbawione kompleksów, świadome wielu fundamentalnych różnic i niekiedy sprzecznych interesów – ale z wolą pokojowej współpracy i wspólnego rozwiązywania piętrzących się trudności w pasie bałtycko-czarnomorskim.

___________________________________________________________________

[RUS] 
(…)

ИА REGNUM : Что вы думаете о ситуации в Сирии и на Украине?

Обе ситуации значительно отличаются друг от друга, если вести речь о детальном рассмотрении вспышки этих вооруженных конфликтов, однако, если рассматривать этот процесс глобально, и Сирия, и Украина имели несчастье стать ареной современной конфронтации других государств. В обоих случаях мы имеем дело с классическим примером заменяющих (англ. proxy warfare) войн, ограниченных локальным театром военных действий (англ. theater warfare), дополненных гибридными действиями, дезинформационными операциями и операциями под фальшивым флагом, что делает эти конфликты войнами IV поколения. Я полагаю, что Польша и страны Центральной Европы не должны дать втянуть себя в войны за чужие интересы — для чего создать центральноевропейское нейтральное пространство, а также совершенствовать свой потенциал для эффективного противостояния реальным вызовам современности, строить политику безопасности XXI века.

На страницах журнала Xportal.pl мы описываем большинство современных вооруженных конфликтов, в случае Сирии и Новороссии мы также на месте изучали эти войны, чтобы непосредственно выслушать рассказы тех сторон конфликта, которые Запад демонизировал. Уже в 2013 году мы присылали из Сирии предупреждения на тему поддерживаемых тогда Западом банд салафитских джихадистов, опустошающих страну, в 2014 году мы поднимали тревогу на тему финансируемого Берлином, Брюсселем и Вашингтоном необандеризма на майдане Независимости в Киеве, несколько месяцев позже мы были свидетелями военных преступлений, совершаемых украинскими войсками в рамках так называемого ATO в Донбассе. Мы обнажаем лицемерие мировой либеральной системы, с эпицентром в США, также мы противостоим доминированию атлантизма в геополитическом, экономическом и культурном пространстве.

ИА REGNUM : Каким вы видите выход из тупика «санкции/эмбарго»?

Экономическая война между Центральной Европой и Россией ведётся, прежде всего, в интересах Запада, ключевым же элементом для перелома этой больной ситуации является осознание польскими и русскими элитами ошибочности продолжения поддержания в обществе взаимной неприязни. Задолго до вспышки войны на Украине Москва пробовала «карать» польскую сторону разного вида санкциями и экономическими злодействами — сегодня уже Польша пробует использовать структуры ЕС для «наказания» России — хотя очевидно, что подобные решения принимаются совсем в другом месте. Тем временем? углубилась зависимость Польши от хозяйственного могущества Берлина, что очевидно, если рассматривать структуру нашего внешнеторгового оборота. Как польские элиты, так и русские должны в конечном итоге понять, что в нашем обоюдном интересе — построить правильные торговые взаимоотношения между Польшей и Россией.

Другие страны Центральной Европы видят неадекватность санкций, но если идет речь о нашем регионе, то мнение Польши, принимая во внимание ее величину и демографический потенциал, — здесь ключевое. В Москве должны понять, что даже если теперь Польша доминирует в «атлантической» Центральной Европе, то это — всего лишь идеологическое оформление сложившегося положения вещей. Оживление хозяйственных контактов Польши с Востоком может стать одним из фундаментальных условий для изменения этого положения вещей. Обе стороны должны добиваться исправления этой ситуации и выхода из тупика.

ИА REGNUM : Что вы думаете об отношениях России и Польши?

На взаимоотношения Польши и России проецируется целый ряд пересекающихся интересов, при этом наш совместный исторический опыт, как кажется на первый взгляд, просто обязывает, чтобы между Варшавой и Москвой существовало по меньшей мере недоверие. Дополнительным поводом для конфликта между нашими государствами является полный крах нашего общего соседа, Украины, которая превратилась в то, чем была в течение веков — дрейфующее по степям и диким полям пиратское судно. Его экипаж делает много, чтобы заполучить Польшу в качестве союзника против России, тем временем Вашингтон похлопывает по спинам нашего «ясновельможного панства», убеждая, что это прекрасный замысел. Это, очевидно, прямая дорога к катастрофе для нашей части Европы.

Польша обычно использовалась в качестве инструмента, но этого более не должно быть — продажных лакеев чужих государств следует депортировать или, по крайней мере, устранить с должностей и выслать на перевоспитание. Это абсолютное условие sine qua non возвращения Польши к суверенной внешней политике. Первым самостоятельным шагом Варшавы должна быть нормализация и расширение взаимоотношений с Минском, поскольку Беларусь является ключом к польской восточной политике, основанной на сотрудничестве, а не конфронтации. Если Польша докажет, что не намеревается по желанию США превращаться в поджигателя региона — тогда она станет также более надежным партнером для Чехии, Словакии и Венгрии, а также укрепит свои (в настоящее время весьма далекие от реализации) претензии на роль лидера региона.

Тогда, в конце концов, можно будет приступить к серьезным переговорам с Россией и включить в них также глобальную ситуацию в Центральной и Восточной Европе. Это будут трудные переговоры, требующие уступок обеих сторон, однако, вопреки кажущемуся представлению, существуют несколько вопросов, в которых Польша и Россия являются естественными союзниками. Примем во внимание, например, статус Литовской Республики — несостоявшегося, шовинистического, закомплексованного маленького государства, которое главным смыслом своего существования, как это ни странно, считает притеснение наших меньшинств — польского и русского. И это в ситуации, когда даже её воздушное пространство защищают польские истребители в рамках ротационной миссии НАТО! Это псевдогосударство должно в конечном итоге закончиться, и это лежит в интересах одинаково как поляков, так и россиян. Также необходимо построение нормальных отношений в балтийско-черноморском поясе, который американцы пробуют теперь перестроить в свой «буфер» и сделать из него аналог «восточного кордона» (так называемого восточного фланга НАТО). Мы не можем это допустить.

ИА REGNUM : «Славянский мир» — реальность или миф?

Эфемерный миф, но зато какой прекрасный! Путешествуя по странам западных, южных и восточных славян, я чувствую, что я — среди своих. Отличия, которые между нами есть, лишь добавляют колорита и укрепляют ощущение славянского культурного богатства. Степень нашего родства, которая выражается в наших этнографических признаках, культурных, антропологических, языковых сходствах, не имеет, однако, большого влияния на политику или тем более геополитику. Славянство иссечено рядом цивилизационных трещин, что уже само по себе порождает достаточно большое недоверие — и ощущения общности иногда теряются, перечёркнутые годами войн и взаимной резни.

А мы, славяне, — мы очень памятливы. И мы имеем привычку к созерцанию реальности методом ретроспективы. Нам не удастся это полностью преодолеть, но иногда надо понимать, что для жителей Запада мы настолько друг на друга похожи, что почти не различаемся, — отсюда в конечном итоге происходят частые ошибки, с которыми сталкивается каждый из нас, кто хоть немного путешествует. В перспективе определенных количественных и географических данных Славянство вполне способно обрести настоящее, мировое могущество. Но Запад, малая часть света, которая держит, однако, в своих руках экономическую мощь Земли, — сделает все, чтобы никогда не дошло до осуществления его кошмара, то есть политического и цивилизационного объединения Славянства. Чтобы этого не допустить, достаточно нашего славянского сварливого характера!

Мифы имеют, однако, ту притягательную особенность, что даже через века продолжают существовать в виде легенд, подсознательных образов и нереальных чудес, — что порою в мгновение ока способно материализоваться в определенном контексте, сыграть свою роль и повлиять на бег истории. Наилучшая вещь, которая в этой ситуации могла бы с нами случиться, — это возвращение к нашей тождественности и укрепление наших общих традиций относительно западняцкого, либерального, глобализованного МакМира

ИА REGNUM : Каков ваш идеал взаимоотношений Польши и России?

Польша не принадлежит ни к Востоку, ни к Западу. Если бы попробовать нас как-то классифицировать, надлежит сказать, что поляки представляют восточный вариант культуры Запада. Это трудная ситуация, из нее вытекает ряд следствий, основополагающих для польско-русских взаимоотношений. Россия никогда не будет способна подчинить себе Польшу на дольше, чем несколько поколений. Мы являемся для этого слишком большим народом, владеющим слишком богатыми традициями собственной государственности, и прежде всего — мы слишком другие. Это важный момент, который должны одинаково учитывать и некоторые русские империалисты, и «евразийцы», и польские русофобы, которые более ненавидят и боятся Россию, чем любят Польшу. Я вижу, что ни один серьезный политик в России не мечтает о подчинении Польши, но даже самые простые истины следует порою повторять.

Также необходимо упомянуть тех поляков, которые, пытаясь исправить взаимоотношения с Россией, принимают ваше историческое и геополитическое восприятие, балансируя на грани национальной измены и, вследствие этого, более вредя, чем помогая. У себя вы имеете похожую проблему, хотя и менее маргинальную, с теми, кто хочет быть более «западным», чем Запад. Это всё патологии. Идеальные отношения между Польшей и Россией — это лишенный комплексов, учитывающий многие фундаментальные отличия подход, основанный на воле к взаимному сотрудничеству и совместному разрешению проблем, которые возникают в балто-черноморском поясе.

zatroskany-o-pokoj-na-swiecie

 

Jeden komentarz

  1. I takie osoby powinny odpowiadać za stosunki Polsko-Rosyjskie !! Bardzo zdrowe podejście! Mam nadzieję że tacy jak Pan Bartosz Bekier będą mieć kluczową rolę w przyszłości w tym procesie! To jest dokładnie to, czego nam trzeba – dobre relacje z sąsiadem bez konieczności podlizywania im się!

Dodaj komentarz