Paweł Wieczyński: W piątą rocznicę śmierci Pułkownika Kaddafiego

Mu’ammar al-Kaddafi – żył jak bohater, zginął jako męczennik, dziś zajmuje honorowe miejsce w krainie wojowników.

20 października obchodzimy piątą rocznicę męczeńskiej śmierci przywódcy Libii, pułkownika Muamma’ra al- Kaddafiego. Był to niezwykły człowiek, dlatego warto upamiętnić jego mękę, tym bardziej, że jego idee są wciąż żywe i to nie tylko w świecie arabskim.

Pułkownik Kaddafi sprawował rządy w Libii od 1969 roku. Władzę objął drogą bezkrwawego zamachu stanu, obalając panującą wówczas monarchię. Król Idris przebywał wówczas na wakacjach w Europie, natomiast puczyści nie napotkali zbyt dużego oporu, z łatwością przejmując władzę. Kaddafi był młodym żołnierzem, wówczas nie miał nawet 30 lat. Za datę jego urodzin uważa się 13 wrzesień lub 7 czerwiec 1942 lub 1943 roku. Dokładna data nie jest znana z tego powodu, iż wywodził się z plemienia Beduinów (stąd przydomek Lew Pustyni), którzy prowadzili koczowniczy tryb życia i nie posiadali aktów urodzenia.

Najlepszym streszczeniem idei Kaddafiego jest napisane przez niego w latach 1975-1981 kilkudziesięciostronicowe dzieło powszechnie znane jako „Zielona Książka”. Najkrócej mówiąc jest to połączenie tradycji islamskich, socjalizmu arabskiego oraz demokracji bezpośredniej. Dobrze jej treść oddaje również słynne hasło Islam – Socjalizm – Nacjonalizm. Poza kwestią religijną widać tu pewne podobieństwo kadafizmu do maoizmu  – również jedno z fundamentalnych dzieł Przewodniczącego Mao nosi nazwę „Czerwona Książka”.

Całokształt reform wprowadzonych przez rząd Kaddafiego można śmiało określić mianem rewolucji – co prawda o znaczeniu lokalnym, narodowym, ale nadając pewną symboliczną otoczkę – wszak parę wieków wcześniej wielki Maximilien de Robespierre był jednym z tych, którzy porwali naród francuski, by również zrzucić jarzmo monarchii. Wśród zasadniczych zmian wprowadzonych w Libii po roku 1969 warto wymienić następujące:

  1. Likwidacja amerykańskich oraz brytyjskich baz wojskowych na terytorium Libii.
  1. Nacjonalizacja wszystkich zagranicznych towarzystw naftowych, stanowiących następnie główne źródło dochodu państwa. To z kolei znacząco przyczyniło się do poprawienia materialnego dobrobytu obywateli Libii. Przykładowo PKB tego kraju osiągało następujące wartości: 3,8 mld$ (1969), 8,17 mld$ (1974), 24,5 mld$ (1979). Natomiast średni dochód na jednego mieszkańca w roku 1951 wynosił zaledwie 40$, a w roku 1979 było to już 8170$ (było to więcej niż w Wielkiej Brytanii!). Libia uniezależniła się ekonomicznie od Zachodu dzięki bogatym złożom ropy naftowej – była również głównym eksporterem tego surowca do Europy. Pieniądze uzyskane w ten sposób przeznaczano na szkoły, szpitale, rozwój infrastruktury i rolnictwa, broń oraz wspieranie ruchów narodowo-wyzwoleńczych w wielu zakątkach globu. Próbowano również odejść od standardu dolara przy transakcjach za ropę naftową, proponując w zamian emisję złotego dinara. Podobne aspiracje miał niegdyś Wielki Saddam Hussein, wymieniając ropę za euro, co było jedną z głównych przyczyn amerykańskiej inwazji na Irak. Złoty dinar jednak niósł za sobą znacznie bardziej poważne skutki dla zachodnich gospodarek, bowiem żaden kraj nie ma rezerw złota przekraczających zaledwie kilka procent wyemitowanych przez siebie pieniędzy.
  1. Islamizacja prawa – tu jednak nie było tak doskonale, jak byśmy tego oczekiwali. Z jednej strony zdaniem Kaddafiego „naturalnym systemem prawnym każdego społeczeństwa jest prawo zwyczajowe lub religia”. System prawny nie może być arbitralnie narzucany przez jednostki czy komisje. We współczesnym świecie jednak prawo naturalne zostało zastąpione właśnie przez prawo sformułowane przez człowieka. Stopniowo jednak rezygnowano z wielu elementów prawa Sharia, gdyż chroni ono własność prywatną, co z kolei jest sprzeczne z zasadami socjalizmu – ów system, będący naturalnym systemem społecznym ludzkości charakteryzuje się tym, że jest pozbawiony prywatnej własności środków produkcji. To z kolei wywoływało niepokój wśród ortodoksyjnych duchownych muzułmańskich i było powodem wielu konfliktów wewnętrznych. Socjalizm Kaddafiego miał za podstawowy cel likwidację pracy najemnej, a sam pułkownik określał to następującą maksymą: „kto produkuje, ten konsumuje”. Celem był powrót do wspomnianych praw naturalnych, czyli do stanu, zanim pojawiały się klasy społeczne, a zatem nie istniała instytucja własności prywatnej.
  1. Utworzenie koncepcji „ciągłej wojny przeciwko Izraelowi” – pułkownik Kaddafi zainicjował utworzenie Funduszu Dżihadystycznego, którego zadaniem było finansowanie palestyńskich bojowników. Zagwarantowano również wsparcie finansowe dla wszelkich ataków oraz inicjatyw antyizraelskich.
  1. Rząd Libii wspierał lewicowe ruchy rewolucyjne na całym świecie, między innymi: FSLN, IRA, ETA, RAF, Action Directe, Czerwone Brygady czy legendarne komando Czarny Wrzesień – głównego zwycięzcę (nieoficjalnego oczywiście) igrzysk olimpijskich w Monachium w roku 1972.

Znaczna część Zielonej Książki zawiera krytykę parlamentaryzmu oraz systemu przedstawicielskiego, stanowiącego tylko pozory demokracji, która to w rzeczywistości powinna oznaczać władzę ludu, natomiast w świecie współczesnym jest jej całkowitym zaprzeczeniem. Zamiast tego proponuje, co zresztą było realizowane w praktyce, demokrację ludową, w której prym wiodą kongresy oraz komitety ludowe, zrzeszające wszystkich obywateli wedle różnych kryteriów i na rozmaitych szczeblach (szerzej opisane jest to we wspomnianej Zielonej Książce, której lekturę gorąco polecam).

Wojna domowa w Libii oraz zachodnia inwazja na ten kraj były częścią wydarzeń określanych jako „Arabska Wiosna”. Wydarzenia pochłonęły mnóstwo ofiar – same bombardowania NATO były przyczyną śmierci niezliczonej ilości cywili. Jednak pułkownik Kaddafi trwał z narodem aż do końca i poniósł męczeńską śmierć z rąk proamerykańskich szczurów.

„Zasoby przekraczające potrzeby jednostki są częścią społecznego majątku przynależną innym ludziom” ~ Mu’ammar al-Kaddafi

43970777-cached

8 komentarzy

  1. Totalne bzdury na temat bandyckiej „Rewolucji Francuskiej”, „obalania monarchii” i łotra Robespierre’a.

  2. Gdzie można zapoznać się z Zieloną Książką?

  3. W tekstach takich, jak powyższy, warto jest przypominać, że prawdziwa Lewica (taka jak np. w Libii Kaddafiego, czy w Polskiej Rzeczpospolitej Gomułki) nie jest tożsama ze zboczonym, nadjordańskim (wiecie o co chodzi…) LEWACTWEM, które panuje w judeoanglosaskim świecie „cywilizowanym”, a które określane jest mianem lewicy.

  4. Zasoby przekraczające potrzeby jednostki są częścią społecznego majątku przynależną innym ludziom” ~ Mu’ammar al-Kaddafi PIĘKNIE TO POWIEDZIANE..!! Te nasze i inne złodziejskie nasienia..powinny nauczyć się tego na pamięć.!! PS BALZAC DAWNO TEMU POWIEDZIAŁ ..ZA KAŻDYM WIELKIM MAJĄTKIEM KRYJE SIĘ ZBRODNIA”.

    • Konrad Januszewski

      „Zasoby przekraczające potrzeby jednostki są częścią społecznego majątku przynależną innym ludziom”

      Jak doprecyzujesz co przekracza potrzeby jednostki? Pytam, ponieważ po wojnie w moich okolicach zabrano bogatszym gospodarzom ziemię zostającą w ich rodzinach przez pokolenia. Stwierdzono że jej ilość „przekraczała potrzeby jednostki”. Mojemu dziadkowi zabrano tylko kury. Ich ilość również „przekraczała potrzeby jednostki”.
      O co dokładnie w takim razie chodzi z tymi „potrzebami”?

      • Przeżył dziadek na tych zasobach?

        • Konrad Januszewski

          Owocem jego przeżycia jestem m.in. ja 🙂 Już rozumiem o co chodzi. W takim razie nie warto pracować i nic mieć, ani niczego się w pocie czoła nie dorabiać. Przetrwanie wystarczy. Przetrwałeś – znaczy że twoje zasoby nie „przekraczały potrzeb jednostki”.

          • Popularny w obecnej rzeczywistości kapitalistycznej przykład przekraczania potrzeb jednostki: niszczenie żywności, aby utrzymać wyższe ceny w sytuacji, gdy obok umierają ludzie z głodu

Dodaj komentarz